Paula.
documentair in gevoel, liefde voor verbinding
Hi, ik ben Paula. Ik hou van mensen. Van kleine dingen die eigenlijk helemaal niet klein blijken te zijn. Een hand die even op een rug blijft liggen. Iemand die vanaf de andere kant van de tafel kijkt. Je moeder die je jurk recht trekt terwijl ze probeert niet te huilen. De complete slappe lach achterin de ruimte tijdens een goede speech.
Dat zijn de dingen waar ik automatisch naar zoek.
En ja, geef me mooi licht, een goed silhouet of vijf minuten met jullie samen en ik word óók heel gelukkig van een beeld dat zo als kunst aan de muur kan hangen.
QUOTE DIE MIJ PERSOONLIJKHEID RAAKT.
MIJN KIJK OP TROUWEN
Ik kijk, voel aan en zie vaak al wat er gebeurt vóór het gebeurt.
Een bruiloft zit vol kleine momenten en juist die ongeziene momenten maken het verhaal echt. Ik beweeg mee, observeer en leg vast met aandacht en gevoel.
Ik ben rustig aanwezig, maar altijd aan. Zodat jullie volledig kunnen genieten, terwijl ik de herinneringen maak die je later wel alles laten voelen.
” De mooiste herinneringen zitten vaak juist in de kleine momenten. ”
Kijken voordat ik klik
Voordat ik fotograaf werd, werkte ik jarenlang als verpleegkundige in de geboortezorg. Best een goede leerschool voor iemand die nu met een camera tussen mensen staat. Je leert er een ruimte lezen voordat iemand iets zegt. Kleine veranderingen zien. Vooruitdenken. Rust bewaren als er ondertussen ongeveer zeventien dingen tegelijk gebeuren.
En vooral: kijken naar mensen. Ik zie de hand die onder tafel naar een andere hand zoekt. Degene die achterin al huilt voordat jullie überhaupt binnen zijn. De spanning die ineens uit iemands schouders verdwijnt. Een vader die heel even wegkijkt omdat het hem toch meer doet dan gepland.
Mijn achtergrond heeft me geleerd om niet alleen te kijken naar waar de aandacht naartoe gaat. Maar juist ook naar alles eromheen.
Details
Ik merk altijd wie er naar wie kijkt. Waar het licht ineens mooi valt. Wie probeert niet te huilen en wie drie seconden later waarschijnlijk heel hard gaat lachen. Mijn hoofd verzamelt dat soort dingen vanzelf. Misschien is fotografie daarom uiteindelijk zo logisch geworden: ik hoef alleen maar vast te leggen wat ik toch al zie.
Ik hou van wat er tussen mensen gebeurt. Niet alleen van grote emoties, maar juist van die minieme verschuivingen die bijna niemand bewust opmerkt. Een hand die naar een andere hand zoekt. Een blik dwars door een volle ruimte. Iemand die nét dichterbij gaat staan. Op een trouwdag vind ik het fascinerend hoe liefde zich niet alleen tussen twee mensen bevindt, maar zich bijna door een hele groep verspreidt. Alsof iedereen er een beetje door wordt aangeraakt. Die energie wil ik zien.
Mijn hoofd denkt sowieso nogal makkelijk in beelden. Muziek wordt een scène, mooi licht vraagt om een foto en als ik ergens iets interessants zie, heb ik vaak al drie ideeën voordat ik überhaupt bedacht heb of ze praktisch uitvoerbaar zijn. Creativiteit is bij mij dan ook niet echt een hobby; eerder een lichte permanente storing. Fotografie is alleen de plek waar mensen, licht, kleur, compositie, beweging, humor en een beetje chaos eindelijk allemaal tegelijk mogen bestaan.
Voordat ik fotograaf werd, werkte ik jarenlang als verpleegkundige in de geboortezorg. Een behoorlijk goede opleiding in mensen kijken, zonder dat ik toen wist dat ik die later achter een camera zou gebruiken. Ik leerde een ruimte lezen, vooruitdenken en rustig blijven terwijl er zeventien dingen tegelijk gebeuren. Maar vooral leerde ik dat je soms iets moet doen — en soms juist níét. Die antenne is nooit meer uitgegaan. Tegenwoordig heb ik alleen een camera in mijn hand in plaats van een infuusnaald. Voor de gemiddelde bruiloft een stuk gezelliger.
Buiten mijn werk ben ik moeder van drie, behoorlijk nieuwsgierig en zelden maar met één ding tegelijk bezig. Ik hou van kleding en interieurs met karakter, muziek die meteen iets in mijn hoofd aanzet, droge humor, koffie en spellen waarbij strategie belangrijker is dan geluk. Wie is de Mol? kijk ik al sinds het eerste seizoen en ooit meedoen aan Hunted staat nog steeds verdacht hoog op mijn lijstje. Ik kan bovendien onmogelijk één creatieve hobby kiezen. Mijn huis heeft daar regelmatig onder te lijden.
Ik hou van mensen die een beetje los durven laten. Die mooie dingen waarderen zonder dat alles perfect hoeft te zijn. Die hard kunnen lachen als de planning anders loopt en die hun vrienden en familie niet als decor voor hun bruiloft zien, maar als een belangrijk deel ervan. Misschien voel ik me daarom zo thuis op dagen waarop er veel gebeurt. Ik wil niet als leverancier langs de rand blijven staan. Het mooiste vind ik wanneer ik na een tijdje gewoon tussen jullie mensen beweeg — meepraten, lachen, observeren — en ondertussen precies blijf zien wat er gebeurt.
Dat is denk ik ook wanneer ik mijn beste werk maak. Ik blend makkelijk in, maar wil niet vergeetbaar zijn. Ik wil dat jullie gasten zich prettig genoeg bij mij voelen om zichzelf te blijven en dat jullie ondertussen volledig vertrouwen dat ik zie wat jullie zelf niet kunnen zien. Soms ben ik bijna onzichtbaar. Soms hoor je me ineens omdat het licht belachelijk mooi is en ik jullie nú ergens wil hebben. En soms sta ik tussen jullie vrienden op de dansvloer terwijl iedereen compleet de regie kwijt is. Dat mag allemaal naast elkaar bestaan. Net als mijn fotografie: echt en levendig, met oog voor schoonheid — en steeds vaker met dat kleine kunstzinnige randje waar ik zelf zo blij van word.
Documentair, met een editorial edge
Ik hou van echtheid, maar óók van schoonheid. Van sterk licht. Interessante composities. Beweging. Texturen. Details. Een beeld dat onverwacht voelt en toch helemaal klopt. Tijdens het grootste deel van jullie trouwdag observeer ik en laat ik gebeuren wat er gebeurt. Tijdens jullie portretten mag het iets anders. Daar geef ik richting wanneer dat nodig is, zonder jullie in stijve poses te zetten of iemand te laten spelen die hij niet is.
Het resultaat is een combinatie van spontane documentaire fotografie en stijlvolle, editorial beelden. Echt, maar nooit achteloos. Mooi, zonder dat het gemaakt hoeft te voelen.